Metselwerk, bestaande uit holle betonblokken of uit kalkzandstenen voor de wanden en daarbij ca.3 tot 6 cm mager beton voor het bodemvlak. * Spaan of hardboardplaten voor de zijwanden en de bodem. * Juteweefsel, dat in gipspap gedrenkt wordt.
De gips jute methode Deze door octrooi beschermde methode geeft de mogelijkheid om op de goedkoopste en eenvoudigste manier de voorbehandeling van de aarde uit te voeren om met succes glasmatten met polyesterhars er op te kunnen uitrollen. Er zijn namelijk twee voorwaarden te vervullen, als men glasmat het hars wil drenken:
Tuin en siervijvers welke vorm. Naar gelang de grootte en ligging van de tuin maakt de gips jute methode vormen in alle denkbare variaties mogelijk.Sier of goudvisvijvers worden dikwijls in een onregelmatige niervorm aangelegd.
1.De ondergrond moet hard genoeg zijn, opdat U met de vel roller voldoende krachtig kunt rollen om de,bij het drenken van de glasmat tussen de vezels aanwezige luchtbellen uit te rollen. 2. De ondergrond moet een gesloten laag zijn opdat de stroopachtige polyesterhars niet door de aarde opgezogen en daardoor weer uit de glasmat gezogen wordt. Omdat de hars na het opbrengen op de glasmat nog 40 minuten lang vloeibaar blijft, zou het meeste anders in de aarde sijpelen. Juteweefsel, dat in gipspap gedrenkt wordt, geeft een gesloten laag, zodat aan de twee vereisten om direct op de aarde te kunnen bekleden, hierdoor op de eenvoudigste en bovendien de goedkoopste manier geheel is voldaan. Jute en gips verrotten zoals bekend op korte termijn. Dat geeft helemaal niets, omdat deze laag reeds na het opbrengen van de eerste laag glasmat haar functie geheel vervuld heeft. Omdat bij deze methode voldoende schuine zijwanden voorhanden zijn, krijgt men geen druk op de aarde, zodat men met een of andere kracht van de aarde geen rekening hoeft te houden. De sterkte van de polyesterhuid, die meestal uit twee lagen glasmat van 450 gram per m? bestaat, is zo royaal genomen, dat men op de bodem van zo?n bassin zonder risico met naaldhakken kan dansen. De glasmat heeft de stevigheid en de hars is het bindmiddel.
Bestendigheid en weersgesteldheid. Bij de polyesterverwerking voor een zwembassin buiten moet U op het weerbericht letten. Voor het geval men met een plotselinge bui rekening moet houden, moet men een zeil bij de hand hebben. De polyesterhars is alleen gevoelig voor regen, zolang hij nog niet gegeleerd is. Dat betekent dus, dat een regenbui ongeveer een uur na het opbrengen niets meer uitmaakt. Uitstekende resten glasmat, die nog niet met hars gedrenkt zijn, zullen water opnemen. Deze moeten dus eerst weer geheel uitgedroogd zijn, voordat men weer met hars kan drenken. .
Bij trekbelasting zou twee lagen mat soms al voldoende zijn, maar men moet beslist rekening houden met de stijfheid van de wand. Deze komt echter pas als de laag een zekere dikte bereikt heeft, omdat bij een belasting op druk anders gemakkelijk barstjes in de buitenste laag kunnen ontstaan. Daarom moeten bij een bouwmethode volgens de gips jute methode, evenals bij gebruik van hardboardplaten als ondergrond, minstens 3 lagen glasmat toegepast worden.
Hoe verbinden de matten zich met elkaar: Als men begint glasmat aan te brengen, dan werkt men in ?t algemeen slechts met stukken, die naar gelang de bassin grootte of alleen maar de lengte van de bodem ofwel van de zijkanten hebben.Zo?n stuk glasmat wordt nu nat gemaakt en bellenvrij uitgerold.
Pas dan neemt men het volgende stuk glasmat en legt dit er zo op, dat de randen elkaar ca. 2-3 cm overlappen. Met de schaar geknipte kanten van de glasmat zouden dus hier een verdikking geven, die duidelijk zichtbaar zou zijn. Om deze schoonheidsfouten te vermijden, is het aan te bevelen de randen uit te rafelen of met een staalborstel resp. een grove kam uit te kammen. Door de ontstane franjes wordt dan een geleidelijke overgang verkregen, zonder dat ook maar enige aanzetten zichtbaar blijven.
Bij het inleggen van stukken mat in koepelvormige verdiepingen moet men steeds alleen kleine stukken glasmat (ca. 50 x 50 cm) nemen, doordat men de glasmat eenvoudig in zulke stukken scheurt. Bij het scheuren van de mat krijgt men door uitrafeling vanzelf de gewenste geleidelijke overgang.
Voor en nadelen van de bouwmethoden. Voorbereiding van de kuil met spaanplaten: Bij deze bouwmethode moet men er op letten, dat de zijwanden minstens 15? schuin t.o.v. de loodlijn moeten staan. De afschuining richt zich naar de stevigheid van de grond en moet bij losse grond ook groter gekozen worden.Na het uitgraven van de kuil maakt men een raamwerk uit panlatten of bekistingplanken en stelt deze overeenkomstig de afschuining in de kuil op. Het is aan te bevelen, de kuil tevoren iets groter uit te graven, zodat naderhand tussen de spaanplaten en de grond ca. 10 tot 15 cm lucht is. Deze spleet wordt eerst na volledige afbouw van het bassin, d.w.z. bij het inlaten van het water met de schop weer gevuld.De bovenkant moet zo mogelijk een ca. 20 cm breed horizontaal verlopend stuk zijn. Het is aan te bevelen, voor dit stuk met fenolhars gebonden spaanplaten te gebruiken, die tegen verrotting bestand zijn.Deze bovenste plaat neemt later de door de grond op de zijkant uitgeoefende krachten in de hoge kant op. De andere spaanplaten mogen na het aanbrengen van de polyesterbekleding verrotten, omdat de constructie van zichzelf voldoende dragend en stabiel genoeg is. De grote voordelen van deze bouwmethode liggen in de enorm gunstige prijs en de eenvoud van de werkwijze.
Het nadeel bij gebruik van spaanplaten: de stijfheid van de platen zelf, die zich moeilijk laten buigen. Nadat de zijwanden gemaakt zijn, worden ze met drie lagen glasmat en polyesterhars bekleed. Pas daarna wordt begonnen met de bodem. De juiste bouwwijze wordt in een later hoofdstuk beschreven. Om de spaanplaten in de bodemlaag te verbinden, moeten van tevoren de bekistings planken in de grond van het bodemvlak gelegd worden, en wel zo diep, dat het vlakke oppervlak van de planken met het oppervlak van de grond gelijk ligt (afsluit). De randen van de platen komen dan in het midden op de bekistings planken aaneen. De platen worden met teervilt spijkers vastgenageld. Dan kan ook hier de bekleding volgen.
Om de belasting van de polyesterhuid aan de kanten te verminderen, bevestigt men hoeklatten. Deze driehoekige latten worden met polyester en glasmat bekleed. Het voordeel van zo?n bassin is: het kan zowel gevuld, als ook leeg overwinteren, zonder dat ijs of vorst een of andere kracht veroorzaakt, die het bassin niet zou kunnen verdragen. voor ?t geval het gevaar bestaat, dat in de winter het grondwater hoger zou kunnen stijgen dan de bodem van het bassin, is het zelfs beslist noodzakelijk, dat er genoeg water in het bassin blijft, om een overeenkomstige tegendruk uit te oefenen.Het bassin zou anders omhoog kunnen komen.
Voorbereiding van de kuil met hardboardplaten: In principe is deze bouwmethode dezelfde als bij gebruik van spaanplaten. Men moet er echter op letten, dat hardboardplaten door inwerking van vocht heel snel kunnen kromtrekken. De constructie van het geraamte achter de platen moet overeenkomstig steviger gebouwd worden. Normale hardboardplaten zijn slechts 3,2 mm dik; zij neigen natuurlijk wezenlijk sneller tot kromtrekken dan spaanplaten. Er zijn ook oliegeharde hardboardplaten, zoals men ze voor betonbekisting gebruikt, die door vochtinwerking niet krom trekken.Deze platen kosten echter al bijna het dubbele van een normale hardboardplaat.
Wanneer men er heel zeker van is, dat men niet door regenbuien tijdens het bouwen gestoord wordt, kan men ook de normale hardboardplaten gebruiken. Men moet echter in aanmerking nemen, dat zo mogelijk dezelfde dag nog de polyesterbekleding met 3 lagen aangebracht wordt, omdat deze dan een verder krom trekken van de hardboardplaten verhindert. De gehele besparing van de platenprijzen kan men echter niet rekenen, omdat de constructie eronder in overeenkomstige kleinere vakken ingedeeld moet worden, om de vlakken gelijk te krijgen. In een nacht vormt zich dauw, zodat de vochtigheid van de aarde voldoende is om krom trekken te veroorzaken.In de bodem, waar de plaat direct op de grond ligt, kan het krom trekken binnen enkele uren plaats vinden. Het is daarom noodzakelijk, tevoren een dunne polyethyleen folie (plastic folie) er onder te leggen. Deze houdt de vochtigheid van de grond tegen. Ook hierbij is het aan te raden met de polyesterbekleding zo snel mogelijk te beginnen, voordat ook maar enig krom trekken van de hardboardplaten te bespeuren is.
Ook een gecombineerde bouwmethode is beslist mogelijk zodat men bv. het bodemvlak van een bassin met een dunne cementmortel (ca. 3 tot 5 cm) afstrijkt en de zijwanden met hardboardplaten of spaanplaten opbouwt.
Voorbereiding van de kuil met muurstenen: Voor het geval men loodrechte wanden voor een zwembad prefereert, moet de muur in staat zijn, de zijwaartse druk van de grond te weerstaan.We gaan er van uit, dat een zwembad normaal een waterdiepte van 1,35 m heeft, zodat de zijwanden ca. 1,50 m hoog opgemetseld moeten worden. Er steken dus 15 cm muurwerk boven het wateroppervlak uit. Dat heeft het voordeel, dat bladeren en stof niet zonder meer in het bassin waaien.Bij de constructie vormt een betonlaag de vloer. De zijwanden moeten uit kalkzandsteen gemetseld zijn, indien de sterkteberekening vereist is. Heeft men de vrije hand, dan worden meestal holle betonblokken gebruikt. De binnenkant wordt met cementspecie, 1 cm dik, de buitenzijde met hetzelfde materiaal, 1,5 cm dik, ge맡liseerd. Zo ontstaat een effen vlak, dat naderhand met 3 lagen glasmat en polyesterhars bekleed kan worden. Bij een bassinlengte van 8 m blijkt in de praktijk een verticaal gemetselde muur van 24 cm voldoende te zijn om de zijwaartse druk van de grond op te vangen, indien ze door een gestorte en gewapende ringbalk gesteund wordt.
?s Winters moeten de met polyester beklede bassins, overigens ook andere, met water gevuld blijven. De druk van het water aan de binnenkant en de druk van buitenaf van de bevroren grond zijn nagenoeg in evenwicht. Gedrenkte glasmatten gedragen zich als natte kippenveren, zodat bij scherpe kanten en hoeken moeilijkheden ontstaan. Het is daarom aan te bevelen, bij het berapen de bovenste scherpe kanten iets af te ronden. De radius moet hier ca. 1 tot 2 cm bedragen, zodat men de glasmatten gemakkelijker er omheen kan leggen. Daarom moeten niet alleen de bovenste scherpe kanten, maar ook de onderste scherpe hoeken met mortel lichtelijk afgerond worden.
De kuil wordt gewoonlijk iets groter dan het latere bassin uitgegraven, omdat opzij de grond heel gemakkelijk in de kuil glijdt. Dan brengt men op de bodem een laag magere beton van ca. 10 cm dikte aan en trekt deze met een aftrekplank glad. Het schaadt ook niet, als men in deze laag voor versterking een dunne uit draad gevlochten mat legt. Deze verharde vloer wordt zo breed gemaakt, dat hij later als steunvlak voor de eerste laag muurstenen kan dienen.
Holle betonblokken, die zonder cement droog op elkaar gezet worden. Voor de bouw van de zijwanden bij een zwembad doet zich de moeilijkheid voor, de stenen vakbekwaam op elkaar te zetten. Dit werk was tot nu toe aan beroepsmetselaars voorbehouden, omdat volgens ervaring de muur anders krom en scheef werd. Het omgaan met mortel en stenen vereist oefening en handigheid. Al deze moeilijkheden vervallen door deze nieuwe stenen. Alle stenen zijn volgens messing en groef systeem gemaakt, zodat ze bij het op elkaar zetten zowel van boven naar beneden als ook in de lengterichting door deze vertanding in elkaar passen.Men bouwt dus de gehele stenen wand droog en zonder voegen op. De stenen hebben de maat 50 x 25 x 25 cm. In het midden heeft iedere steen twee luchtkanalen van 14 x 14 cm. Deze gaten zitten dus telkens precies boven elkaar, zodat de geheel opgezette wand van boven tot onder doorlopend dit kanaal heeft. Dit kanaal vult men na het voltooien van de wand van boven uit met cementmortel, die tot onder doorvalt. De mortel vormt nu een van boven tot onder doorlopende staaf, zodat alle stenen stevig met elkaar verbonden zijn. De stenen hebben bovendien nog zijkanalen, waar de mortel bij het vullen eveneens ingedrukt wordt, zodat ook in zijwaartse richting een verbinding met mortel voorhanden is. Met deze stenen is het ook voor iedere niet-vakman mogelijk een lijnrechte wand te bouwen. Tussen de stenen zijn immers geen mortelvoegen meer, die anders een scheef op elkaar zetten van de stenen mogelijk zouden maken.
Nog een voordeel bij het gebruik van deze stenen Is dat men er zowel loodrecht als ook horizontaal staven bouwstaal als wapening in kan leggen. Ook bij grotere wandvlakken wordt door de staalwapening een wezenlijk grotere stijfheid van de wand verkregen, zodat de krachten van de aarde alsook de krachten van het ijs opgenomen worden.
Gecombineerde bouwwijze. Allereerst wordt de kuil uitgegraven. Zou hierbij blijken dat de grond aan een kant los is (of moet het bassin tegen een helling gebouwd worden) dan kan men zonder meer alle beschreven bouwmethoden in een bassin combineren.Tegen een helling zal het vaak noodzakelijk zijn, aan de lage kant een steunmuur te bouwen. Daarbij dient er op gelet te worden, dat tegen de muur weer zand gestort wordt, voordat water in het bassin wordt gelaten. De hellingshoek van de grond dient niet steiler dan 20? te zijn, opdat een tegendruk voor de kracht van het water voorhanden is. Men kan zonder meer hierbij de aangrenzende kopstukken uit spaanplaten of hardboardplaten maken of zelfs met normale witte kalkzandstenen metselen, die naderhand met cementspecie beraapt worden. Indien de andere kant vlakker uit zou vallen, dan kan men wederom de gips jute methode gebruiken. Bij de bouw van bassins volgens de gips jute methode kan de ondergrond door het vele heen en weer lopen bij het werk plaatselijk beschadigd worden. Deze plekken moeten voor de bekleding zorgvuldig bijgewerkt worden.
Het werken met glasmat en polyesterhars. Polyesterhars is een siroopachtige vloeistof, die iets naar lichtgas ruikt. Polyesterhars is blauw van kleur. De blauwe kleur is afkomstig van een ingebouwde kleurindicator. Deze laat het hars verkleuren vanaf het moment men de harder toegevoegd. Men legt de glasmat op het te bekleden vlak, doopt een vel roller in de met MEKP harder vermengde polyesterhars en rolt nu langzaam over de glasmat, zodat deze gedrenkt wordt. Daarbij wordt de glasmat iets donkerder en eveneens doorzichtig.Tussen de afzonderlijke vezels van de mat bevindt zich lucht. Deze luchtbellen moeten nu door langzaam rollen met de vel roller uitgedrukt worden. Luchtbellen zijn als lichte vlekken zonder meer te zien. Men rolt daarom zolang, tot alle bellen verdwenen zijn.Bij kleine delen en scherpe hoeken worden alle luchtbellen met een kwast uitgedrukt.
Harder niet vergeten! De vereiste harder wordt in vloeibare vorm geleverd. De normale hoeveelheid harder bedraagt op de hars 2% (gewichtsprocenten).Omdat het soortelijk gewicht van hars, alsook van de harder dat van water benaderen, is het echter nauwkeurig genoeg, als men de toevoeging in volumedelen berekent.Overdoseringen tot 5% of kleinere hoeveelheden harder tot 1% zijn mogelijk, zonder dat naderhand bij het gereedgekomen product belangrijke kwaliteitsverschillen optreden.Door een grotere toevoeging wordt het gehele hardingsverloop versneld.Bij een kleinere hoeveelheid gaat het langzamer. De sterkte van de uitgeharde hars kan door de hoeveelheid harder echter niet be﮶loed worden.
Bij kleine bassins Neemt men een pot met 2 kg polyesterhars type H30-0, waar 40 gr( = 2%) MEKP harder aan toegevoegd worden. Bij grotere bassins Neemt men 10 kg polyesterhars type H30-0 en daarbij 100 gr MEKP harder.
Voorbereiding door het aanbrengen van een hechtlaag. Spaanplaten, cementmortel en gips jute ondergrond zijn aan het oppervlak poreus, zodat een beetje hars opgezogen wordt. Dit opzuigen gebeurt langzaam, zodat in bepaalde gevallen pas 20 minuten na het uitrollen wat hars in de poreuze ondergrond sijpelt en luchtbellen uit deze ondergrond omhoogkomen. Om dit ongewenst verschijnsel te vermijden en bovendien een nog betere binding met de ondergrond te krijgen, moet bij poreuze vlakken eerst een hechting aangebracht worden. Deze dringt er diep in, verbetert de hechting en dicht de porië®®Om zeker te zijn van een optimale hechting moet de polyesterbekleding in een tijdsbestek van 1 tot 4 uren op de uitgeharde onderlaag G4 aan gebracht worden. Dit betekent, dat bij grote vlakken slechts dat deel met grondering ingestreken wordt dat met zekerheid in 3 uren bekleed kan worden. Het is al voldoende, als men het met grondering behandelde oppervlak na ongeveer 3 uren eenmaal dun met hars H 30-0 over rolt. Dan kan de bekleding met mat en hars enige dagen uitgesteld worden.
Bij de gips jute methode is volgens ervaring de met water aangeroerde gips na 1 tot 2 uren zo hard, dat men glasmatten met stukken er op kan leggen en met hars kan drenken. Bij sterke rondingen en koepelvormige uitbouwsels van het bassin moet men deze stukken slechts op een grootte van 50 x 50 cm scheuren. Zo kan men gemakkelijker werken, omdat geen plooi vorming optreedt.Het nog vochtige gips laat een heel geringe hoeveelheid water in de randzone van de polyesterhars binnendringen, zodat op deze plaats later een lichte verzeping optreed. Dat is echter van geen betekenis, omdat met drie lagen glasmat over elkaar gewerkt wordt. Op het vochtige gips krijgt men na de uitharding geen goede hechting. Dat geeft echter niets, omdat deze laag immers alleen maar als onderlaag voor het rollen hoeft te dienen. Het bassin ligt naderhand los op de grond, zodat men zo?n bassin zelfs na de uitharding er weer uit zou kunnen tillen. Het nog vloeibare polyesterhars zit natuurlijk op het vochtige gips vast. Als de aarde heel vochtig is, wordt de gips ook na dagen niet geheel droog.Men kan daarom al ongeveer 1 uur na het opbrengen van het gips jute met de bekleding met glasmat en polyesterhars beginnen.
Hoe worden glasmatten aangebracht: Dat is het belangrijkste werk en gaat heel gemakkelijk, wanneer men het een kwartier geoefend heeft.Men werkt altijd in etappes, d.w.z. men maakt een stuk van ongeveer 2 tot 3 m? eerst een keer helemaal klaar, voordat het volgende stuk onder handen wordt genomen.Eerst maakt men een aantal passende stukken glasmat klaar. Na het afrollen van de rol legt men een houten lat op de gewenste afscheurplaats, drukt deze aan en scheurt nu de mat af. De zijkanten zijn door de fabriek gesneden. Opdat ook hier geen afscheiding door een scherpe kant ontstaat, worden de randen met een kam, een staalborstel of met een plank met spijkers uitgerafeld.Daardoor heeft men steeds een geleidelijke overgang tussen de stukken mat, zodat men later helemaal niet kan zien, waar de afzonderlijke stukken aan elkaar gezet zijn.
Dan wordt de polyesterhars klaargemaakt. De vel roller is ca. 18 cm breed, zodat men als mengvat een plastic emmertje gebruiken moet. De gewone plastic emmers uit polyethyleen zijn bijzonder geschikt, omdat men hard geworden harsresten later weer gemakkelijk kan verwijderen. Polyesterhars hecht op deze ondergrond niet. Men doet in deze emmer 3 kg polyesterhars H30-0 en voegt 2% (=60gr) MEKP harder toe. Met een houten stok roert men de dun vloeibare MEKP harder ongeveer 30 sec. door de hars, tot hij gelijkmatig verdeeld is. Met deze nu aangemaakte hoeveelheid heeft men bij normale temperatuur (18-20?) ongeveer 30 min. tijd, tot de gelering plotseling begint. Deze tijd is royaal gemeten, omdat men deze hoeveelheid volgens ervaring reeds in 10-15 min. kan verwerken.De vel roller wordt normaal met een handvat aan de roller geleverd. Om handiger te werken voldoet de verlenging met een bezemsteel goed. Deze steel kan men van te voren met draad aan de roller bevestigen.Dan doopt men de vel roller in de hars en begint ergens de glasmat gelijkmatig te bevochtigen. Men rolt dus steeds langzaam stuk voor stuk uit, tot de gehele glasmat ook aan de randen bevochtigd is. Het is aan te bevelen, de emmer vlak naast de opgelegde glasmat of bij horizontale vlakken zelfs op de mat te zetten, omdat er toch altijd wat hars afdruppelt.Het is direct te zien, of alles vochtig genoeg is. De wit lijkende glasmat wordt bij het drenken met hars direct donker en op harsarme plaatsen blijft ze duidelijk helderder.
In welke volgorde wordt een bassin bekleed: In principe worden eerst alle kanten en hoeken tweemaal met ongeveer 40 cm brede stroken glasmat bekleed. We adviseren vervolgens te beginnen met de bekleding van de zijwanden. De mat wordt, aan de buitenkant beginnend, over de loopkant heen, de bassinzijwand af tot 20 cm in het bodemvlak gelegd. Zijn alle zijden met de eerste laag glasmat bedekt, dan wordt de bodem eveneens met de eerste laag glasmat bekleed.Daar de bodem het volgende uur nog niet begaanbaar is, worden voorbereidingen getroffen voor de volgende bekledingslaag. Is de bodem weer begaanbaar, dan brengt men de tweede en eventueel de derde laag mat aan. Daarbij moeten de raakvlakken van de afzonderlijke lagen verplaatst worden.Bij loodrechte zijwanden wil de mat niet direct vastplakken. Het is daarom aan te bevelen, tevoren de ondergrond eenmaal met hars te bevochtigen en dan pas de mat er met de handen op te leggen en aan te drukken.
belangrijkste In de glasmat bevindt zich tussen de afzonderlijke vezels lucht. Men doet de hars van boven op de mat, waardoor hij langzaam naar onder sijpelt. Daarbij sluit men natuurlijk gedeeltelijk de lucht in de mat in. Nu is het zaak heel precies te kijken. De vezels van de glasmat worden met een zwak bindmiddel bij elkaar gebonden, opdat men de mat ook kan vervaardigen, wikkelen en transporteren.Het hiervoor gebruikte bindmiddel is zo ingesteld, dat het bij het doordrenken door de in polyesterhars aanwezige styreen geheel opgelost wordt, zodat de glasvezels nu nog slechts in de vloeibare polyesterhars drijven. Men moet dus na het opbrengen van de hars ongeveer 2-3 minuten wachten, tot het bindmiddel opgelost is. Dan worden door verder rollen met de vel roller de luchtbellen uitgedrukt. Het rollen mag niet te snel gebeuren. Het werken wordt gemakkelijker als men heel langzaam heen en weer rolt. Meestal bevinden zich heel grote, alsook vele duizenden kleine en heel kleine luchtbelletjes in de mat. Door het rollen verschuift men de glasmat iets en ook de luchtbellen. De kleinere verenigen zich met elkaar tot grotere en stijgen naar boven op, waar ze aan de oppervlakte kapot springen. De fijne glasvezels verhinderen echter dit opstijgen een beetje, zodat men zo lang moet rollen, tot de bellen tussen de glasvezels door een weg naar boven gevonden hebben. Men kijkt eenmaal van een afstand van 20 cm, om beter te kunnen controleren, of alle bellen ook werkelijk uitgerold zijn. Bij gebruik van onze polyesterhars type H30-0 gaat het verwijderen van de luchtbellen vrij gemakkelijk en snel, omdat de hars precies op de juiste viscositeit (vloeibaarheid) ingesteld is.Reeds na 10 minuten oefenen heeft men het onder de knie. Dan wordt op dezelfde wijze verder gewerkt.
overlapping. Het is wenselijk, een gelijkmatig verlopende bekleding te krijgen, zonder dat men aan de afzonderlijke stukken glasmat de randen kan zien. Dat kan men ook heel goed, als men de glasmat niet knipt, maar in de vereiste stukken scheurt. Bij het scheuren rafelen de randen uit, zodat men een geleidelijke overgang naar het volgende stuk mat krijgt. We het beste met alleen maar kleinere stukken, die niet groter dan 1-2 m? zijn.Bij gote vlakken kan men een baan over de hele lengte leggen. De randen zijn bijna altijd recht afgesneden. Ook hier is het aan te bevelen, met een grove kam, een staalborstel of een stuk hout, waaruit aan de onderkant spijkerpunten steken, de snijkanten van de mat uit te rafelen, opdat op deze plaatsen eveneens een geleidelijke overgang verkregen wordt. De randen hoeven dus alleen maar zover over elkaar gelegd te worden, dat in dit bereik een gelijkmatig dikke laag glasvezelmat aanwezig is. Door het uitrafelen en de overlappingen van de glasmatten ontstaat een verlies van ca. 5%. Het is daarom aan te bevelen, iets meer glasmat te bestellen.
s vel rollers met steel. Zijn daarom gebleken goed te voldoen, omdat men bij het uitrollen van de matten en weefsel met twee handen druk kan uitoefenen. De steel moet zo mogelijk aan het boveneind een T stuk hebben.Nog een voordeel is, dat men niet direct met de neus boven de polyester is en daardoor niet zoveel styreendampen inademt.
waarom niet met een spuitpistool! Spuitpistolen brengen geen wezenlijke voordelen, omdat men toch naderhand met de lams vel roller moet uitrollen, om de luchtbelletjes uit te drukken. Dan kan men immers ook direct de lams vel roller in de polyesterhars dopen en daarmee de hars aanbrengen. Na de gelijkmatige verdeling van de hars moet men het ongeveer 2-3 minuten laten inwerken, zodat het bindmiddel, dat de glasvezels bijeen houdt, oplost. Daardoor drijven dan de vezelbundels vrij in de hars. De nu nog aanwezige luchtinsluitingen drukt men door meermalen rollen met een metalen schijvenroller uit.
Hoe verwijdert men oneffenheden in het oppervlak: Vaak kan het gebeuren, dat men na de uitharding oneffenheden in het oppervlak ziet. Het kan hier om een luchtbel in de ondergrond gaan, om een stukje van de vel roller of misschien om een stukje glasvezelmat, dat tot een klompje bij elkaar gerold is.Later, na de uitharding, blijft alleen nog maar de mogelijkheid, deze oneffenheid mechanisch met schuurpapier of met een steekbeitel te verwijderen. Uit voorzorg moet men reeds na de eerste laag grof schuurpapier (nr.60) en een kurken blokje nemen, om nu eventuele oneffenheden af te schuren, die anders bij de tweede laag weer aanwezig zijn en nog groter geworden zijn. In principe moet men dus na uitharding van elke laag deze oneffenheden verwijderen of echter van te voren, in de nog vloeibare toestand, zo goed oppassen dat deze fouten helemaal niet voorkomen.
Voorlaklaag en Aflaklaag in kleur. Een eenmalig opbrengen van de nu gepigmenteerde aflaklaag zou niet voldoende zijn, omdat daardoor niet voldoende dekkracht bereikt wordt. Men moet daarom een keer verzegelen en een keer lakken.De verzegelings laag wordt met T40 BT uitgevoerd, waar aan men ca.10-15% pigmentpasta toevoegt. Voor het lakken gebruikt men onze LT lak, die een aan de oppervlakte goed uithardende laag geeft. Men neemt voor de verzegelings laag een mengsel van: 1 kg T 40 BT 100 gr pigmentpasta 20 gr (=2%) MEKP harder. Eerst wordt de pigmentpasta, dan de harder in de hars geroerd. Daarna volgt de laatste laag (laklaag) met gepigmenteerde polyester LT lak. Aan deze LT lak voegt men ook ongeveer 10% pigmentpasta toe, opdat hij niet teveel pigmentpasta bevat
Men maakt het volgende mengsel: 1 kg polyester LT lak 100 gr pigmentpasta 20 gr MEKP harder. Dit mengsel moet binnen 10 minuten met de vel roller opgebracht worden, omdat LT lak reeds kort daarna begint te geleren. De pot live is dus korter ingesteld. Een langere pot live voor deze laklaag is helaas niet mogelijk, omdat anders het oppervlak niet perfect uithardt. Bij te lange pot live zou teveel styreen verdampen. Bij de LT lak moet men er bovendien op letten, dat de minimumtemperatuur bij deze laatste laag 18? C moet bedragen, zodat een snelle uitharding bereikt wordt.
Aflak lagen bij temperaturen onder 18? C. Polyester voorlaklaag en LT lak kan alleen bij temperaturen boven 18? verwerkt worden, omdat anders geen voldoende harding van de lakfilm optreedt. Voor het geval het iets koeler is dan 18? C, kan men zich nog helpen, als men aan de LT lak tot 0,5% Cobalt versneller extra toevoegt. onder 14? C helpt ook dat niet meer, zodat men een zonnige dag moet afwachten. Als LT lak na 30 minuten nog niet gegeleerd is, zal het oppervlak niet waterbestendig zijn. Het zou dus kunnen gebeuren, dat bij de inwerking van water op de duur een witachtige film op het oppervlak komt, die aan een verzeping van de polyesterhars te wijten is. Omdat deze film heel dun is, kan weliswaar geen verdere schade aangericht worden, hij zou echter het uiterlijk be﮶loeden. Indien zoiets gebeurt, moet men het water er uit laten en na het drogen een tweede keer met LT lak lakken. Voor de tweede laklaag moet het bassinoppervlak flink geruwd worden (nr. 80).Nadat de laatste laag minstens twee dagen uitgehard is, kan het bassin met water gevuld worden.
Hoe maak ik verfrollen en kwast schoon: 1. bus voor het voorspoelen 2. bus voor het naspoelen 3. bus voor het schoonspoelen.
Dan de roller in de bewaarbus zetten of de vel roller goed uitslaan. Heeft zich in bus 1 door harsresten bezinksel gevormd, dan schuift men de beide andere bussen naar voren en neemt een nieuwe bus voor het schoonspoelen. Na het spoelen moet de vel roller heel zorgvuldig uitgeslagen worden, opdat geen resten van het oplosmiddel in de hars geraken. Als men het werk vaker onderbreekt, heeft men wezenlijk meer reinigingsmiddel A, B, of C nodig dan in de samenstellingen van de pakketten aangegeven is.
Buisaansluitingen. Als aansluitingen voor waterbassins worden overwegend harde PVC buizen gebruikt. Ze zijn goed met een polyesterbassin te verbinden.Ze worden op de bekledingsplaatsen eerst grof opgeruwd en dan met N35BT bestreken. Bij steen- of beton:Bij de bouw wordt de PVC buis reeds in de wand ingewerkt. De ingang wordt afgerond. De zo om de buis ontstane opening wordt met polyesterplamuur Fill opgevuld, die op deze manier een direct contact tussen het einde van de buis en bekleding tot stand brengt.De bodemafvoer moet de laagste plek in het bassin vormen. Het is daarom vereist, de afvoerbuis in een bakachtige verdieping te laten beginnen. De buis wordt zoals bij de toevoer afgedicht. De afvoer kan met een stop gesloten worden of naar behoefte van een recht stuk buis voorzien worden, waarvan de lengte de grootste hoogte van de waterspiegel bepaald.
Bij spaan- of hardboardplaten: In tegenstelling tot de steenbouwmethode wordt hierbij het einde van de buis ca. 3 cm in het bassin getrokken. Het uitstekende stuk wordt met Autofit fill 21-1 bijgeplamuurd. Voor geleiding van de buis dient een 5 cm dikke houten schijf, buitendoorsnede ca.15cm. Ze wordt aan de ondergrond van het bassin vastgeschroefd en geplakt. De afvoer wordt zoals bij de steenbouwmethode gemaakt.
Bij gips-jute-bouwmethode: De buizen worden bij deze bouwmethode 10 tot 20 cm in het bassin gevoerd. De scherpe hoek tussen de wand en het eruitstekende eind van de buis wordt rondom met plamuur afgerond. Het overige deel van de buis wordt eveneens opgeruwd en dun met Fill bestreken.De bassinbekleding wordt tegen de zo voorhandelde buis aangebracht. Bij de uitharding treedt een lichte krimpspanning op, die onberispelijk afdicht.
