Het dierenrijk word onderverdeeld in verscheidene onderrijken. Dit artikel is van toepassing op alle dierlijk leven en visziektes. Het dierenrijk wordt onderverdeeld in verscheidene onderrijken en deze weer in afdelingen en onderafdelingen. Hieronder volgt een schaal van de voornaamste systematische categorieën in dalende volgorde:
Regnum (Rijk)
Subregnum (Onderrijk)
Phylum (Stam)
Subphylum (Onderstam)
Classis (Klasse )
Subclassis ( Onderklasse )
Superordo (Superorde)
Ordo ( Orde )
Subordo {Suborde)
Infraordo (Infraorde )
Superfamilia (Superfamilie)
Familia (Familie)
Subfamilia {Onderfamilie)
Tribus (Geslachtengroep)
Genus (Geslacht)
Subgenus (Ondergeslacht)
Species (Soort)
Subspecies (Ondersoort)
Van oudsher hebben zoölogen en botanici ernaar gestreefd dieren en planten in een systeem onder te brengen, teneinde niet te verdwalen in de bijna onoverzienbare vormenrijkdom van het planten- en dierenrijk. Een dergelijk systeem kan je natuurlijk op verschillende wijzen opbouwen. Maar sedert de ontdekking door Charles Darwin en door natuuronderzoekers vóór en na hem, dat alle levende wezens van dezelfde voorouders afstammen, deelt men de dieren- en plantensoorten in op grond van hun natuurlijke verwantschap.
Onze kennis van de evolutie en daarmee van de onderlinge verwantschap van de dieren wordt van jaar tot jaar vergroot door nieuwe ontdekkingen en inzichten, oude opvattingen worden verdrongen door nieuwere, juistere indeling. Zo komt het dat het natuurlijke systeem van het dierenrijk, evenals dat van het plantenrijk, onderhevig is aan wijzigingen. Onder de zoölogen bestaat vaak verschil van mening over de vraag tot welke verwantschapsgroep bepaalde diervormen behoren. Vooral ten aanzien van de gewervelde dieren zijn deze verschillen en veranderingen echter vaak van weinig betekenis. De indeling van de gewervelde dieren in de klassen Vissen, Amfibieën, Reptielen, Vogels en Zoogdieren ligt al vele tientallen jaren vast, alleen de Rondbekken (Cyclostomata) zijn nog niet zo lang afgescheiden van de Vissen en als 'Kaaklozen' (Agnatha) tegenover alle overige klassen van gewervelde dieren geplaatst.
De schrijfwijze van de wetenschappelijke dierennamen is overeenkomstig de internationale regels voor de zoölogische nomenclatuur, vastgesteld door het I5e Internationale Zoölogische Congres en voorgeschreven voor alle zoologische publicaties.
De geslachtsnaam is een Latijns of gelatiniseerd zelfstandig naamwoord in het enkelvoud en wordt altijd met een hoofdletter geschreven. Na de geslachtsnaam volgt de soortnaam en in voorkomende gevallen de ondersoortnaam; soort- en ondersoortnaam worden gevormd door een zelfstandig of een bijvoeglijk naamwoord, en worden altijd geschreven met een kleine letter. De naam van een ondergeslacht wordt op dezelfde wijze gevormd als de geslachtsnaam en kan tussen haakjes aan de geslachtsnaam worden toegevoegd. De namen van geslachtengroepen, onderfamilies, families en superfamilies bestaan uit een zelfstandig naamwoord in het meervoud en worden met een hoofdletter geschreven. Deze namen worden afgeleid uit die van een tot de groep of familie behorende soort, door aan de stam van de geslachtsnaam een uitgang toe te voegen: -ini bij de geslachtengroep, -inae bij de onderfamilie, -idae bij de familie en -oidea bij de superfamilie.
OPMERKING BIJ DE NEDERLANDSE NAAMGEVING. Meer dan voor welke andere diergroep ook geldt voor de 'lagere dieren' de moeilijkheid dat de overgrote meerderheid in het geheel geen Nederlandse naam bezit. Dit komt deels omdat zich in onze streken slechts een klein gedeelte van de vormenrijkdom ontplooit die in tropische gebieden te vinden is. Al deze dieren van Nederlandse namen voorzien, zou onbegonnen werk zijn en bovendien een volkomen kunstmatig geheel opleveren. In een aantal gevallen kon een werkelijk sprekende, nieuwe Nederlandse naam worden gevonden, in een aantal andere kon de wetenschappelijke of de Duitse naam worden 'vertaald', maar ook hier komt men al gauw aan de grens van het zinvolle. Hetzelfde geldt voor de Nederlandse benaming van systematische groepen; om de lezer en bezoeker van de site toch enige houvast te geven op de vaak ondoorzichtige wetenschappelijke benaming is in de tekst tussen haakjes vaak de betekenis ervan aangegeven.
